Yöre halkı olan bizlerin itirazlarını hiçe sayan Ümran Çelik Boru Sanayi A.Ş.’nin iştiraki olan Orya Enerji Elektirik A.Ş.’yi ve yaşamları hiçe sayan kar hırsını teşhir etmek için bir araya geliyoruz.

-Çünkü bütün HES’ci şirketler gibi Ümran Boru da hukuk tanımıyor.
-Çünkü milli park tampon bölgesinde doğal dokuyu geri dönüşsüz bir şekilde tahrip ediyor.
-Çünkü şimdiden binlerce ağacı kesti.
-Çünkü yaban hayatını ve binlerce endemiğin neslini tüketiyor.
-Çünkü halkın tarım arazilerine tecavüz ediyor.
-Çünkü her türlü hile ve yalana başvurarak yöre halkını birbirine düşürüyor, kardeşi kardeşe, babayı oğul’a düşman ediyor.
-Çünkü yaşam alanlarını yok ederek yöre halkını büyük şehirlere göçe ve yoksulluğa mahkum ediyor.

Loç Vadisi’ndeki yağma ve katliama dur demek için isyan ediyoruz… Sarı yazmalılar ve isyanın çığlığına kulak verenler ile birlikte“Loç’ta sizin borunuz ötmez” diyerek, Ümran Borunun önünde olacağız.

Devrekani çayı ve sarı yazmalılar herkesi bu isyan çığlığını yükseltmeye çağırıyor.

LOC VADİSİ KORUMA PLATFORMU

29 Mayıs 2010 Cumartesi

12:00

Kabataş Vapur İskelesi Önü

18.05.2010′ da ( bugün ), Göçmen Dayanışma Ağı tarafından  hazırlanan ” Görülmeyen, Duyulmayan, Konuşulmayanlar: Göçmenler ” adlı radyo programı ilk bölümüyle başlıyor. Yaşam Radyo (89.4) ‘da saat 15:00 ‘ten 15:50′ ye kadar sürecek olan programın  15  günde bir, aynı gün ve saatte yine yayında olması planlanıyor.

özgürlükçü-anarşist literatürün belli başlı metinleri üzerine konuşulup tartışıldığı okuma atölyesi, richard sennet’ in ” karakter aşınması ” adlı kitabıyla devam ediyor.

Tarih: 21 Mayıs 2010 Pazartesi

Saat: 19:00

Olympos Cafe (Eski Felsefeciler Der. Lokali), Bayındır Sokak, Kültür Apt. 11/13,KIZILAY
ANKARA

Anarşi Kolektifi Ankara

Biz İSKİ işçileri, 1 Mayıs işçi ve emekçi bayramına damgasını vuran, kürsü işgalini gerçekleştirerek Mustafa Kumlu’yu AKM binasına sığınmak zorunda bırakan eylemi bilfiil örgütleyen Direnişteki İşçiler Platformunun bir bileşeniyiz.

30 Nisan’da Direnişteki İşçiler Platformu olarak yayınladığımız “1 Mayıs’ın ve kürsünün gerçek sahibi işçi sınıfıdır, öncü işçilerdir, direnişteki işçilerdir!” sloganını kendine şiar edinen bildirimizde kürsüyü işbirlikçi sendika ağalarına bırakmayacağımızın net bir mesajını vermiştik. Kararlılığımızı, Taksim 1 Mayıs’ında kürsüden direnişteki işçiler olarak sınıf haini Kumlu’yu konuşturmayarak, meşru söz hakkımızı sendika ağalarının baskı ve engellemelerine rağmen fiilen kullanarak gösterdik.

1 Mayıs’ta yankı yaratan eylemimizi takiben, 2 Mayıs’ta beşincisi düzenlenen Uluslar arası İşçi Filmleri Festivaline davet edildik. Direnişimizin bilincine ve dayanışmacı ruhuna yaraşır biçimde festivale katıldık. Tertip komitesi Direnişteki İşçiler Platformu’ndaki direnişçilerin, protokolde oturacağı ve kürsü kurularak kendilerine söz hakkı verileceği yönündeki ifadelerine rağmen sözlerinin arkasında durmamıştır. Daha da ileri giderek biz Direnişteki İşçilerle Mustafa Türkel ve diğer sendikacıların protesto edilmemesi için pazarlık yapmaya yeltendiler. Bunu da “burası eylem yeri değildir” gibi sözlerle meşrulaştırmaya çalıştılar. Buna pabuç bırakmayacağımız anlaşıldığı anda da, bizi kendileri davet ettiği halde, biz direnişteki işçilere oturacak koltuk dahi göstermeyerek “Arka taraflarda bir yerde durun” diyebildiler. “Eğer protesto etmekte ısrarcıysanız, buradan gidin”, gibi tarih ve sınıf bilinciyle çelişen bir ifadeyi kullanabildiler. Bu noktadan sonra biz direnişteki işçiler olarak “Kahrolsun sendika ağaları, Satılmış sendika istemiyoruz” sloganlarımızla salonu terkederken, protokolde zaten Mustafa Türkel’in oturtulmuş olduğunu gördük. Bu hayret verici tutum karşısında protestomuzu Rüya Sineması önünde oturma eylemi biçiminde devam ettirdik.

1 Mayıs’ta platformumuzun tutarlılığının ve kararlılığının bir göstergesi olan kürsü işgalinin pek çok kesim tarafından desteklendiğinin ve sahiplenildiğinin gerçekliği ortadayken, 2 Mayıs’taki festivali düzenleyenlerin, 1 Mayıs’ta kendini gösteren; kürsüyü işçiye kapayan gerici zihniyetle paralellik göstermiş olması manidardır.

1 Mayıs’taki sendikal bürokrasiye karşı işçi inisiyatifiyle yapılan kürsü işgalini destekler görünenlerin, ertesi günkü festivale 1 Mayıs’taki (ve hatta 2 Nisan’daki) işçi protestolarına konu olan sendika bürokrasisinin başlıca temsilcilerinden Mustafa Türkel’i -hem de protokol konuşmacısı olarak- davet edilmesini samimiyetsizlik olarak değerlendiriyoruz.

Direnişteki İşçiler Platformu’nun bir bileşeni de olan biz İSKİ işçilerinin çabası, işçi sınıfının mücadele inisiyatiflerini geliştirmektir. Bunun başlıca engellerinden olan hain sendika ağalarını her ortamda ve her alanda protesto edecek ve konuşturmayacağız.

İSKİ Direnişçileri

Aralık 2008’de, Alexandros Grigoropoulos’un öldürülmesini izleyen olaylar sırasında,anarşist/anti otoriter hareket, medyanın “huzur, düzen, güvenlik”ortamına geri dönüş şeklindeki faşist taleplerine “siz dükkan camlarından sözediyorsunuz biz insan hayatlarından” diye cevap verdi.
Ne menem tehlikeli bir iki yüzlülük şimdi bazı insanlara, kaybedilen hayatlardan ziyade bankadaki yangın söndürücülerin işlemediğinden söz ettiriyor?ne menem orwelyen bir gerçeklik çarpıtmasıdır ki insanların bu trajik olaydan sanki bir kısa devreymiş gibi bahis etmelerini sağlıyor?

Bunun “güvenlik sarsılmasından” dem vuran Nato katillerinin ikiyüzlülüğüne benzediğini gerçekten göremiyor muyuz?

Çalışanlarına bankada kalmaları için şantaj yapan bir mega kapitalistin apaçık sinisizminin ve haydutluğunun ölümler konusunda kimseyi aklamadığını anlamıyor muyuz gerçekten?

Gerçekten, mücadele ettiğimiz canavarın taktiklerini kullanmanın insanı bizzat ona benzettiğini anlamıyor muyuz?

Eğer anarşistler herhangi bir şey için mücadele ediyorlarsa, eğer insanların uğruna mücadele etmelerine değen bir şey varsa o da Hayat, Özgürlük ve Onurdur. Ölümün otoritesinin artık esamesinin okunmadığı bir dünyadır.
6 mayıs’ta,Selanik hastane çalışanları sendikasının ve bir çok kitle sendikasının çağrısıyla Selanik’in merkezinde gerçekleşen gösteride ön sıralarda çoğu anarşist ve anti otoriter “bunlar cinayettir-kendimizi kandırmayalım Vgenopoulos’un devleti işçileri öldürüyor”diye bağırıyordular.Kuşkusuz bir çok kişye iyi gelen düşünceler bunlar.Ama istedikleri şeyin içeriğini ve sonuçlarını tamamen kavrıyorlar mı acaba?

5/5/2010 günü Marfin bankasında neler olduğunu tam olarak bilmiyoruz.Ama trajik olay duyulduğunda çevremizden hiç kimse olayın medyanın sunduğu gibi olmadığını söyleyebilecek durumda değildi. Ve bu da trajiktir.

Çünkü eğer bizler bizzat pratiğimiz içinden,özellikle ve herşeyden önce kendimize,bu gibi bir eylemin bizimle aynı politik mekanı paylaşanlar için imkansız olduğunu açıkça belirtmiyorsak ölümcül sorumsuzluk,deforme olmuş bir yaramazlık yada bizzat kötülük sonucu böyle trajedilerin gerçekleşmesinin yolunu açıyoruz demektir.

Genel bir ayaklanmada kontrolsüz durumlar ve ölümler olabilir; Los Angeles’te oldu bu, Arjantin’de oldu. Ama kimse oralarda bu olayları organize bir politik akıma yüklemeyi düşünmedi.

Marfin bankasındaki ölümlerin anarşiye yüklenmesi büyük sorumluluk getiren bir şeydir.avantgard mantığa hoşgörü ve insan hayatına aldırmazlığı kim görmezden gelebilir?istediğiniz kadar tecrübeli anarşistlerin yıllardır bankaları yaktığını ve kimseye bir şey olmadığını söyleyin. İstediğiniz kadarVgenopoulos’un işçileri bankada kalmaya zorladığını ve içerde yeterli yangın önlemi olmadığını vs. söyleyin.

Sorumluluktan kaçınamazsınız…

Kendine anarşist diyen ve içinde insan olan binaları ateşe verecek kadar sorumsuzlaşabilen az sayıda insan olsa bile,bu sorumsuzluğun bir altyapısı vardır.

Daha da kötüsü, eğer ikinci dünya savaşı sonrası Yunanistan’ındaki en geniş çaplı ajan provokatör eylemliliğinin yolunu açtıysanız,bunun uzun vadeli sonuçları bankada ölen o üç insanın ölümlerinin trajedisini bile aşar.

Ve bunun cevabı “düşman pervasız” değil. Milano’daki Fontana meydanını da biliyoruz, Barselona’daki Scala’yı da.

Bunun cevabı toplumsal alanlarda, ülkenin dört bir yanında kök salmakta olan,ısrar ve sabırlı bir çalışmayla,yoldaşlık,karşılıklılık ve dayanışmayla yoğrulmakta olan yoğun muhalefette. Cevap, hayat için mücadele, ölüm için değil.

Panopticon publications/journal, The Foreigners’ Publications, Stasei Ekpiptontes Publications, Exarcheia Publications, Black Peper of the Evian Gulf, Nixtegersia Magazine

Çeviri: D.S.
Orijinal Metin: Anarkismo

Gazeteci Vedat Kurşun’a 166 yıl hapis cezası…

Kürtçe günlük yayın yapan Azadiya Welat gazetesi eski Yazıişleri Müdürü ve İmtiyaz Sahibi Vedat Kurşun’a 166 yıl 6 ay hapis cezası verildi.

Azadiya Welat gazetesinin eski Yazıişleri Müdürü ve İmtiyaz Sahibi Vedat Kurşun’un Diyarbakır 5. Ağır Ceza Mahkemesi’nde görülen davası sonuçlandı.

Karar duruşmasına, tutuklu bulunan Vedat Kurşun ve avukatı Meral Danış Beştaş katıldı. Mahkeme, Kürt gazeteciye Ağustos 2006 ile Haziran 2008 tarihleri arasında yayınlanan gazetede 103 kez “Örgüt propagandası” yapıldığı iddiasıyla toplam 166 yıl 6 ay hapis cezası verdi.

14 yıl kaldıktan sonra kanser hastalığı nedeniyle ‘ölüm sınırında’ serbest bırakılan Güler Zere yaşamını yitirdi.

14 yıldır tutulduğu Elbistan Cezaevi’nde ağız içi kanserine yakalanan Güler Zere geçtiğimiz yıl kasım ayında Cumhurbaşkanı Abdullah Gül tarafından affedilerek serbest bırakılmıştı.

Cezaevinden çıktıktan sonra İstanbul Tıp Fakültesi Onkoloji Servisi’ne kaldırılan Güler Zere’ye kemoterapi ve radyoterapi tedavisi uygulanmaya başlandı.

Ancak, geçtiğimiz ay ağır kanser hastası Zere’nin durumu kötüye gitti. Tedaviye Zere’nin vücudunun olumlu yanıt vermediği ve kanser hızlı bir yayılma göstermişti.

Giderek konuşama yetisini kaybeden ve yemek yiyememesi nedeniyle iyice zayıflayan Zere bugün yaşamını yitirdi.

14 yıl kaldığı cezaevinde kansere yakalanan Güler Zere hakkında verilen 5 raporda tedavisinin cezaevi koşullarında sürdürülemeyeceği belirtilmesine rağmen Zere uzun süre tahliye edilmemişti.

‘ÖLÜMÜN KIYISINA GETİRİP BIRAKTILAR’

Güler Zere cezaevinden çıktıktan sonra yazdığı mektupta ‘’Beni ölümün kıyısına getirip öyle bıraktılar. Yaşam hakkım gasp edildi. Dışarıda ‘ölme hakkı’ verildi. Bunu da unutmayacağım. Henüz içeride hasta tutsaklar var” demişti.

9-16-22 Mayıs* tarihlerinde, YTÜ’den Arş. Gör. Emrah Altınok yürütücülüğünde gerçekleştirilecek olan atölyenin içeriği şöyledir:

ATÖLYE KONUSU: PLANLAMA VE MÜLKİYET OLGUSU

Liberal Formülasyon:
Özel Mülkiyet Ortamında Otoriteryen Bir Müdahale Alanı Olarak Kentsel Planlama ve Eşitsizlik
- Kentsel Özel Mülkiyetin Değeri (Kullanım ve mübadele değeri)
- Kentsel Özel Mülkiyette Kullanım Değeri Yabancılaşması
- Kentsel Özel Mülkiyette Arz-Talep Çelişkisi
- Kentsel Özel Mülkiyette Artık Değerin 3 Biçimi: kâr, faiz ve rant
- Kentsel Özel Mülkiyetin Eşitsiz Rant Dağılımı
- Kentsel Özel Mülkiyete Planlama Eliyle Müdahaleler ve Mülksüzleştirme Yoluyla Birikim

Sosyalist Formülasyon:
Mülkiyetsiz Ortamda Kentsel Planlamanın Doğası
Marksist Yaklaşım:
- Kamu Adına Bir Devlet Hizmeti Olarak Planlama
- Gücün Merkezileşmesi ve Tek Elden Dağıtımı Yoluyla Sosyal Adalet

Neo-Marksist Yaklaşım:
- Kamu Adına Kamunun Bir Hizmeti Olarak Planlama
- Gücün Kolektifleşmesi ve Kolektif İnisiyatif Yoluyla Sosyal Adalet

SUNUŞ: Neo-Kapitalist Kentsel Planlamanın Doğasını Anlamak: Bir Meta Olarak Kentsel Özel Mülkiyetin Yeniden Dağıtımı

*Atölye 9 Mayıs Pazar günü MO Yıldız, diğer günler ise MO Karaköy şubesinde yapılacaktır.

8-15-22 Mayıs* tarihlerinde YTÜ’den Doç. Dr. Asuman Türkün’ün yürütücülüğünde gerçekleşecek olan atölyenin içeriği şöyledir:

ATÖLYE KONUSU: KENTLERDE KİMLİK DÖNÜŞÜMÜ

*modern kent ve modern mimarlık,
*modern kent ve mimarlığa yönelik eleştiriler
*postmodern mimarlık ve kentsel tasarım (planlama yerine tasarım)
*tarihi yeniden kentlere dahil etmek, kent kimliğinin gündeme getirilmesi (ne ölçüde gerçekleşti)
*yeni kent politikası ve kentsel mekanın artan önemi, kentlerde yeni gelişmeler
*bunun yarattığı homojenleşme ve kimliksizlik konularının tartışılması ve tartışılanlar üzerinden kentte bir bölgenin ya da noktanın incelenmesi.

*Atölye 8 Mayıs cumartesi günü MO Yıldız, diğer günler MO Karaköy şubesinde yapılacaktır.

15-16-22 Mayıs* tarihlerinde Mimar Hüseyin Kargın (MO İst. Bk. Şb. YK Üyesi) yürütücülüğünde gerçekleşecek olan atölyenin içeriği şöyledir:

ATÖLYE KONUSU: KENTTE BARIN(AMA)MAK

Öncelikle birtakım okumaların yapılıp tartışmaya katılınması beklenmektedir, bu okumalar;
*David Harvey – Kent Hakkı
*David Harvey – Postmodernizme Bir Bakış
*Dr. Besime Şen – İstanbul’da Konut Sorununun Çözüm Önerileri Neden Radikal Olmalıdır?
*Ayten Alkan – Bülent Duru -Türkiye’de Kent Çalışmalarının İzinden Giderken, “Toplumsal Adalet, Eşitsizlik ve İktidar” Nereye Düşer?

isimli makalelerdir. Bunlara dijital olarak ulaşmak mümkün olacaktır.

Tartışma kısmından sonra kentsel dönüşüm bölgesi olan ve halkı buna karşı direniş gösteren Gülsuyu-Gülensu Mahallelerine gidilip alan çalışması yapılacaktır. Bu atölyenin içinde aynı zamanda fotoğraf atölyesi de olacaktır.

*Atölye MO Karaköy şubesinde yapılacaktır.

katılım için:

mim-ogrenci-komisyon@yahoogroups.com

Beyoğlu’ndaki Yeni Rüya sineması kapandı. Kentsel dönüşüm karşıtları ve sinemaseverler eylem yaptılar. “Kapattırmıyoruz, sahip çıkıyoruz” pankartı açılan eylemde “Emek bizim, İnci Pastanesi bizim, Yeni Rüya bizim yıktırmıyoruz” sloganları atıldı.

Beyoğlu, İstiklal Caddesi’ndeki Yeni Rüya Sineması dün gece (6 Mayıs) 21:00 seansıyla son kez Mın Dît (Ben Gördüm) filmini göstererek kapandı.

Yeni Rüya da kapandı

Emek Sineması’nın yıkımına karşı sinemaseverlerden, kentsel dönüşüm karşıtlarından ve İsyanbul Kültür Sanat Varyetesi’nden oluşan yaklaşık 200 kişilik topluluk, İstiklal Caddesi’nde yürüyen vatandaşların da katılımıyla sinemanın kapanmasına karşı eylem düzenlediler.

Topluluk sinemanın önünde “Yeni Rüya bizim İstanbul bizim”, “Seyirci kalma sinemana sahip çık”, “Bakın işte burayı yıkıyorlar yerine de AVM yapıyorlar”, “Kentsel dönüşüm devlet yalanı”, “AVM’ler kapatılsın, çocuk parkı yapılsın”, “Sermaye elini Beyoğlu’ndan çek” sloganları attı.

“Bu kente sahip çıkıyoruz”

Filmden çıkan seyircilerin de destek olduğu eylemde yıkıma karşı direnen tarihi İnci Pastanesine “Kapattırmıyoruz, sahip çıkıyoruz” pankartı asıldı.
Topluluk yaptığı açıklamada Emek sineması için verdikleri mücadelenin sürdüğünü, tarihi yapının yıkılarak yerine alış veriş merkezi yapılmak istenmesinin kabul edilemez olduğunu söyledi.

“Beyoğlu’nda Alkazar, Emek, ardından Yeni Rüya sinemaları kapandı. Yakında Sinepop ve diğerlerinin kaderi de sermayenin kültür ticareti nedeniyle aynı olacak. Diğer yandan kentsel dönüşüm uygulamalarıyla evlerimizden, sokaklarımızdan ediliyoruz, hayatlarımız yıkılıyor. Yapılanlara sessiz kalmıyoruz, ‘İstanbul bizim yıktırmıyoruz’ diyoruz. Bu kente sahip çıkıyoruz.”

Tarihi Yeni Rüya Sineması, yenilenmesinin ve tekrar hizmete girmesinin üzerinden yaklaşık bir yıl geçtikten sonra kapandı. Emek Sineması dokuz ay önce kapanmıştı. Yaklaşık üç saat süren eylem kalabalığın İnci Pastanesi’nde profiterol yemesiyle son buldu.

HERKESİN BİLGİSİ OLSUN!

Cumartesi günü saat 19:00’da Taksim Tramvay Durağı’nda buluşuyoruz;
dostlarımızla birlikte Galatasaray Lisesi’ne yürüyoruz.

ÇÜNKÜ,

Tam da sendikamızın yetki almasına ramak kalmışken

4 Bilgi çalışanı, hukuka aykırı biçimde işten atıldı.

İşten çıkarma “gerekçe”lerine kampüslerimizdeki kuşlar bile inanmadı,

OYSA BİZ,

HEP BİRLİKTE bilim üretiyoruz,

HEP BİRLİKTE Bilgi üretiyoruz;

Ürettiğimiz Bilgiyi HEP BİRLİKTE paylaşıyoruz.

İŞTE BU YÜZDEN,

iyi günde de kötü günde de HEP BİRLİKTE olacağımızı,

sendikamızdan, haklarımızdan, işimizden, iş güvencemizden vazgeçmeyeceğimizi

Bilginin dayanışmasını, dayanışmanın Bilgisini HEP BİRLİKTE üretmeye devam edeceğimizi,

arkadaşlarımız işe geri alınana, sendika hakkımıza saygı duyulana kadar hiç susmayacağımızı,

duyurmak için

Cumartesi günü saat 19:00’da TAKSİM’DE BULUŞUYORUZ,

1 Mayıs’ta Taksim’e yakışan ayak izlerimizi takip ediyor
HEP BİRLİKTE YÜRÜYORUZ.

İSTANBUL BİLGİ ÜNİVERSİTESİ ÇALIŞANLARI
DİSK/SOSYAL-İŞ SENDİKASI

08.05.2010, Cumartesi, 19.00

Taksim Tramvay Durağı